Informacja o rodzajach znieczuleń

Poniżej przedstawiamy krótką informację o stosowanych sposobach znieczulenia.
Przed każdym znieczuleniem zakłada się do żyły wenflon, przez który będą podawane leki. Na sali operacyjnej podłącza się pacjenta do aparatury monitorującej pracę serca, ciśnienie krwi i inne ważne parametry zdrowotne.
Przez 24 godziny po znieczuleniu należy zachować szczególną ostrożność, ograniczyć aktywność, nie wolno prowadzić samochodu, obsługiwać urządzeń mechanicznych ani podejmować ważnych decyzji. W związku z podawaniem leków wpływających na świadomość, planowany powrót do domu Pacjenta w dniu operacji jest możliwy wyłącznie pod opieką innej osoby dorosłej.

1.    Znieczulenie ogólne (narkoza) - po podaniu leków (a w przypadku małych dzieci środków wziewnych przez maskę) pacjent traci świadomość, odruchy, może przestać oddychać. Dla zapewnienia oddychania konieczne jest wprowadzenie do gardła lub tchawicy odpowiedniej maski lub rurki.

Po wybudzeniu pacjent może być senny i zdezorientowany. Picie i jedzenie możliwe jest dopiero po upływie 2-3 godzin od wybudzenia ze względu na możliwość krztuszenia się lub wystąpienia wymiotów.
Ten rodzaj znieczulenia w istotny sposób wpływa na pracę całego organizmu, stąd w przypadku złego stanu zdrowia pacjenta często lepszym wyborem będą inne znieczulenia. Niezastosowanie się do zalecenia, aby min. 6 godzin przed narkozą pozostać na czczo, jest niebezpieczne dla życia ze względu na ryzyko zachłyśnięcia!

2.    Znieczulenie dokręgosłupowe (podpajęczynówkowe, zewnątrzoponowe) - przez skórę i więzadła kręgosłupa za pomocą igły podaje się lek w okolicę rdzenia kręgowego, co powoduje, że 
w dolnej połowie ciała pacjent nie odczuwa bólu i nie może ruszać nogami. Ten rodzaj znieczulenia nie wpływa na świadomość oraz oddychanie. Dochodzi w nim do poszerzenia naczyń krwionośnych dolnej części ciała, co sprzyja wychłodzeniu organizmu oraz może powodować obniżenie ciśnienia krwi. Znieczulenie podpajęczynówkowe trwa około 2-5 godzin (zwykle 2,5 godz.) - w tym czasie należy leżeć płasko (by nie spadało ciśnienie) oraz powstrzymać się od picia i jedzenia (możliwość wystąpienia wymiotów). Po ustąpieniu znieczulenia można pić i jeść oraz zmieniać pozycję, jednak wstawanie 
z łóżka możliwe jest zwykle dopiero w dniu następnym. Czasem konieczne bywa założenie cewnika do pęcherza moczowego, jeżeli pacjent ma problem z oddawaniem moczu po operacji.

3.    Znieczulenia splotów nerwowych i nerwów obwodowych (np. blokada splotu ramiennego, blok podkolanowy) - ten rodzaj znieczulenia w minimalnym stopniu wpływa na cały organizm, a znieczulenie ograniczone jest do operowanej części ciała. Znieczulenie utrzymuje się przez kilka do nawet ponad 20 godzin, co zapewnia również długie działanie przeciwbólowe po operacji. Ten rodzaj znieczulenia polega na podaniu leku przez igłę w okolicę nerwów obwodowych. Zabieg wykonuje się przy zastosowaniu aparatu usg (pod kontrolą wzroku) lub przy użyciu stymulatora nerwów obwodowych, (gdy końcówka igły znajdzie się w okolicy nerwu, impuls prądowy wywołuje skurcz mięśnia). Dopóki blokada działa, znieczulona część ciała jest niewrażliwa na ból, drętwa, ciepła i może być trudno nią poruszyć. Do czasu całkowitego ustąpienia blokady nie wolno używać  znieczulonej nogi lub ręki, gdyż może to skutkować przewróceniem się.

4.    Sedacja - to podanie leku likwidującego stres związany z operacją. Pacjent staje się senny i uspokojony. Często nie będzie pamiętał tego, co działo się na sali operacyjnej.

5.    Znieczulenie nasiękowe - polega na ostrzyknięciu przez igłę lekiem miejsca operowanego. Działa tylko w miejscu podania.
Ryzyko.
Czynniki zwiększające ryzyko operacji, to: podeszły wiek, palenie papierosów, otyłość, słaba wydolność fizyczna organizmu, zły stan zdrowia (choroby przewlekłe, uszkodzenia narządowe), infekcja. Ryzyko wzrasta także, jeżeli operacja jest długa, rozległa, bądź związana z dużą utratą krwi.
 
Ryzyko związane ze znieczuleniem.
W dzisiejszych czasach znieczulenia są bardzo bezpieczne, powikłania zdarzają się rzadko, jednak każde znieczulenie może pomimo dokładanych najwyższych starań wiązać się z wystąpieniem działań niepożądanego lub powikłań. Konsultacje z lekarzem anestezjologiem oraz zastosowanie się do jego zaleceń pomoże Państwu wybrać optymalny sposób znieczulenia i zmniejszyć ryzyko powikłań.
Oprócz powikłań występują działania uboczne stosowanych leków i technik znieczulenia. Oto niektóre z nich: senność, dezorientacja, zawroty głowy, osłabienie, nudności, ból (gardła, pleców, miejsc wkłuć, mięśni), świąd skóry, trudność w oddaniu moczu, uczucie zimna, dreszcze, niepokój. Poinformowanie personelu o wystąpieniu w/w objawów pozwoli nam pomóc Państwu w poprawie samopoczucia.
Rzadkie powikłania to np.: uszkodzenie wargi, języka, zębów, przejściowe uszkodzenie nerwów obwodowych, krwiak w miejscu wkłucia igły, infekcja w miejscu wkłucia igły, popunkcyjne bóle głowy, zasłabnięcie, zaburzenia pamięci, zaostrzenie chorób przewlekłych.
Poważne powikłania występują bardzo rzadko. Podawane w literaturze medycznej możliwe poważne powikłania to między innymi:  zgon, zawał serca, udar mózgu, paraliż, trwałe uszkodzenie nerwów, oczu, silne reakcje uczuleniowe na podane leki (duszność, wstrząs, zatrzymanie krążenia).

ANKIETA ANESTEZJOLOGICZNA